Het Frozen Shoulder Syndroom

Frozen Shoulder Syndroom

Wat is het?

 Het Frozen Shoulder Syndroom is een aandoening
van het gewrichtskapsel van het schoudergewricht,
waarbij mensen pijn en stijfheid ervaren in de schou-
der.

De letterlijke vertaling van Frozen Shoulder is 'bevroren
schouder'. Bij een Frozen Shoulder ontstaat de pijn
meestal langzaam. Die pijn is vooral duidelijk aanwezig 
in de eerste periode van de aandoening. 

Behalve de pijn valt vooral de toenemende stijfheid 
van de schouder op. Hierdoor wordt het steeds 
moeilijker om de arm te bewegen, wat een sterke 
invloed kan hebben op de dagelijkse activiteiten. 
Het haar kammen, een jas aantrekken, een BH 
achteraan sluiten of bijvoorbeeld het zitvlak schoon- 
vegen na toiletbezoek kunnen door de sterke 
bewegingsbeperking heel lastig worden.

Wat gebeurt er precies?

Om één of andere reden vindt er in het schouderkapsel een ontstekingsproces plaats. Hierdoor gaan 
delen van et schouderkapsel van een dunne en soepele structuur veranderen tot een dikke,verschrompelde 
en weinig uitrekbare structuur, met een sterke bewegingsbeperking tot gevolg. Uit MRI-scan onderzoek
blijkt dit vooral het geval te zijn voor het coraco-humeraal ligament en het er onder gelegen gewrichtskapsel.
Het Coraco-Humeraal Ligament (CHL) is een gewrichtsband (een '.ligament.'.) die loopt van een beenderig 
uitsteeksel van het schouderblad (het '.coracoid.'.) naar de bovenkant van het bovenarmbeen (de '.humerus.'.).

In de meeste gevallen kan er geen duidelijke oorzaak worden aangegeven. Men spreekt dan van een 
primaire Frozen Shoulder. Een Frozen Shoulder die ontstaat na een voorafgaandelijk (soms klein)
ongeluk of na bijvoorbeeld een voorafgaandelijke peesontsteking rondom de schouder, wordt een
secundaire Frozen Shoulder genoemd.

Komt het vaak voor?

Er wordt beschreven dat ongeveer 2 tot 5 procent van de bevolking wel eens een Frozen Shoulder
Syndroom heeft. De aandoening wordt het meest gezien boven het 50° levensjaar en komt meer 
voor bij vrouwen dan bij mannen. Mensen met diabetes hebben een extra risico en lopen tot 5 keer meer
risico om een Frozen Shoulder Syndroom te krijgen.

Wat staat iemand met een Frozen Shoulder te wachten?

Indien niet behandeld, is een Frozen Shoulder Syndroom een langdurig ziekteproces dat in drie fasen
kan worden opgedeeld.

Freezing (bevriezende) fase
Deze fase duurt doorgaans tussen
de 2 en 9 maanden. Vaak staat
de pijn hier het meest op de voor-
grond en kan ook 's nachts hevig
zijn waardoor het liggen op de
aangedane schouder ondraaglijk
wordt. Tegelijkertijd zien we in deze
fase een toenemende stijfheid van
de schouder. Bewegen wordt daar-
door alsmaar moeilijker.

Frozen (bevroren) fase
Deze fase duurt gemiddeld 4 tot 12 maand. In de bevroren fase neemt de pijn geleidelijk af, maar blijft
de stijfheid duidelijk aanwezig. Pijn is vaak nog wel aanwezig, soms onder vorm van hevige pijnscheuten,
wanneer de schouder tot in haar eindstanden wordt bewogen.

Thawing (ontdooiende) fase
Deze fase duurt gemiddeld tussen de 5 en 16 maanden. Tijdens de ontdooiende fase neemt de beweeglijk-
heid weer geleidelijk aan toe. Vaak blijft de schouder uiteindelijk nog iets beperkt vergeleken met de gezonde
zijde. Maar deze reststijfheid geeft zelden ernstige problemen in het dagelijkse leven.

Diagnose en therapie

Diagnose
De diagnose wordt gesteld op basis van het klinisch onderzoek door uw arts. Technische onderzoeken
(echo, RX, scan, ..) geven weinig bijkomende informatie bij een Frozen Shoulder. Ze kunnen enkel worden
gebruikt om eventuele andere diagnoses uit te sluiten.

Therapie
De therapie heeft tot doel de totale duur van het ziekteproces zoveel mogelijk in te korten, de pijn
en bewegingsbeperking zo veel mogelijk te begrenzen en een optimale eindfunctionaliteit na te streven.

De beste resultaten worden bereikt door in de vroege eerste fase een cortiocsteroid-infiltratie te
geven, en vervolgens binnen enkele dagen te starten met een adequate kinesitherapeutische behandeling
en begeleiding. Bij diabetes-patiënten is het tevens belangrijk de suikerspiegel goed onder controle te
houden.

Een essentieel onderdeel uit de kinesitherapeutische behandeling is het heel gericht, zacht maar volgehouden
rekken van het CHL en onderliggende kapselgebied. De patiënt zal hiertoe ook zelf-oefeningen aangeleerd
krijgen die thuis op regelmatige basis dienen te worden uitgevoerd.

Voor de patiënt is het belangrijk de aangedane schouder niet extra te belasten teneinde ongewenste
pijntoename en verdere verstijving te vermijden. Hier geldt het gezegde: 'Overdaad schaadt, Rust roest'.

Opgemaakt 18 april 2010

OPMERKING

Deze tekst is louter informatief. Bij het opmaken van de tekst is ernaar gestreefd de wetenschappelijke
juistheid zo goed mogelijk te respecteren. De toepasbaarheid van medische informatie en gegevens is
altijd afhankelijk van de specifieke aard van een casus. De bezoeker blijft zelf volledig aansprakelijk voor
het gebruik dat hij maakt van de gegevens. Bij persoonlijke gezondheidsproblemen is het altijd aan te raden 
het professionele advies in te winnen van uw huisarts.


Afdrukbare versie (pdf)